| تبليغات | X |
|
|
|
|
سیاهی چشمان مرا
ماه ِ تمامی
باید. زودتر بیا. *کاش روشن شود چشمم به دیدار.
+
تاريخ دوشنبه هجدهم مهر 1390ساعت 2:33 نويسنده رایا
|
من و انتظار یک سو می دویم کلماتم و صبر سوی دیگر،
و تا آنجا که چشم هم کار نمی کند رسیدنی نیست...
گوشه ای از این زمین، گم و شایدم گور شدیم منِ بی حرف و حرف هایی که روزهاست حرف نمی زنند. ای کاش کلمات عاریه ای هم تو را صدا نمی زدند و از این نَدارترم نمی کردند.
+
تاريخ جمعه یازدهم شهریور 1390ساعت 14:4 نويسنده رایا
|
صدای سکوتم که هیچ
فریادم هم به جایی نمی رسد ... آنقدر دلتنگ خواهم شد شاید بیدل شدم
+
تاريخ جمعه سیزدهم اسفند 1389ساعت 1:37 نويسنده رایا
|
زبان مشترک مادری ام گاهی فقط '' الف با ی '' یکسان پیدا می کند
برای سی حرف باقیمانده اش برای ســکوتم به دنبال مترجم می گردم
+
تاريخ شنبه بیست و هفتم آذر 1389ساعت 16:55 نويسنده رایا
|
"امروز صبح، پنجره ی چشم انم را باز می کنم تا مهــــــــر در من طلوع کند و آبی تر آفتابی شوم
گر ظهر، ابری و طوفانی آنقدر موج زدم که سپیدیم به سرخی زد،
باز، لبخند می زنم.
از سیاهی شب بی گمان ستاره ای خواهم چید "
این روز پاییزی، بهار من است در این روز بود که این آسمان کوچک زمینی شد.
+
تاريخ چهارشنبه هفتم مهر 1389ساعت 0:0 نويسنده رایا
|
"می خواهم ترک کنم می خواهم پاک شوم پاک پاک
از هر چه که رنج است
از خاطر تو "
"صدبار گر توبه شکستی باز آی "
+
تاريخ چهارشنبه دهم شهریور 1389ساعت 5:27 نويسنده رایا
|
تو یِ مست هر شب، جام می سر می کشی تا روی ابر ها، در آغوش پری ماه رخت آرام بگیری و صبح، مست تر عشق را از خـورشید کام بگیری و هرگز نبینی این پایین
منِ خمار را که هر شب، تا لب قرارگاه قلمت آمده ام و صبح، خمارتر بازگشته ام
امشب هم باز خواهم دوید تا به قرار برسم به نیستی به تو با اینکه نیستی
+
تاريخ جمعه پانزدهم مرداد 1389ساعت 0:5 نويسنده رایا
|
تمــــــــــــــام کودکیم خوردن نصف شکلاتم با کسی همه ی لذّتش بود. خسته ام از... از نگاه هایی گردِ ابهام. ..
"نیاموخته ام نگاهی را که باید به دست ها باشد." اگر تمام شکلاتم را تنها گاز می زنم، نپرس چرا لذّتش را همین دیروز بخشیدم.
+
تاريخ پنجشنبه بیست و چهارم تیر 1389ساعت 21:26 نويسنده رایا
|
آنقدر گفتم،شکست
تا بهش شک کردم آخِر و هستش شکست.
+
تاريخ چهارشنبه نوزدهم خرداد 1389ساعت 19:56 نويسنده رایا
|
برزخ صعب العبوریست آزادی یک مرغ سرکنده و تنها سنگین از دلهره ها تشنه به امید خط پایانی از این سو به آن سو می دود. تیک تاک ساعتم، تپش های قلبم،و صدای هس هسی نزدیک...
از آخرین دیوار سر به فلک کشیده به وسعت یک برهوت از «اگر»ها، به بلندای انعکاس در سراب کوچکی بس ، تا چشمانم در دریای قیر یکرنگ شوند، و کورکورانه بپرسم چرا ... چطور می توانی نگاه بی تاب پرسشگرانه ام را آنقدر آرام تاب بیاوری کناری بایستی و آنقدر گیجی ام را به نظاره بنشینی تا چنگال اشتباه پر پروازم را خط خطی کند کاش می توانستم به بازی تقدیر و سرنوشت ایمان بیاورم تقصیر ها، کوتاهی ها، و البته نابینایی ام را گردن قسمتت بیاندازم و حداقل در دادگاه درون تبرئه شوم.
+
تاريخ شنبه هشتم خرداد 1389ساعت 0:2 نويسنده رایا
|
|
|